Chance, Love, and Logic: Philosophical Essays

«بخت، عشق و منطق» (۱۹۲۳) نخستین گردآوری کتابی از نوشته‌های فلسفی چارلز سندرز پیرس است که موریس کوهن نُه سال پس از مرگ او فراهم کرد. پیرس واژهٔ «پراگماتیسم» را ساخت و ویلیام جیمز آن را مشهور کرد؛ اما خودش در زندگی کتاب فلسفی‌ای منتشر نکرد، از دانشگاه کنار گذاشته شد و در تنگدستی مرد. امروز بسیاری او را اصیل‌ترین فیلسوف آمریکایی و بنیان‌گذار نشانه‌شناسی جدید می‌دانند.

بخش نخست کتاب، «بخت و منطق»، سلسله‌مقاله‌های «تصویرهایی از منطق علم» (۱۸۷۷–۱۸۷۸) است: «تثبیت باور» که چهار روش رسیدن به عقیده را می‌سنجد و روش علمی را برترین می‌داند؛ «چگونه ایده‌هایمان را روشن کنیم» که قاعدهٔ اصلی پراگماتیسم را بیان می‌کند — معنای یک مفهوم، مجموع پیامدهای عملی قابل تصور آن است؛ و مقاله‌هایی دربارهٔ نظریهٔ احتمال، استقرا، نظم طبیعت و تمایز قیاس و استقرا و فرضیه.

بخش دوم، «عشق و بخت»، مقاله‌های جسورانهٔ متافیزیکی او از مجلهٔ «مانیست» است: «معماری نظریه‌ها»، «آموزهٔ ضرورت در ترازو»، «قانون ذهن»، «جوهر شیشه‌ای انسان» و «عشق تکاملی»، که در آن‌ها از نقش بخت در طبیعت و تکامل کیهان سخن می‌گوید. کتاب با جستاری از جان دیویی دربارهٔ پراگماتیسم پیرس پایان می‌یابد و بهترین دروازه برای ورود به اندیشهٔ اوست.