The Public and Its Problems

«عموم و مسائلش» (The Public and Its Problems) حاصل سخنرانی‌هایی است که جان دیویی، فیلسوف پراگماتیست آمریکایی، در ژانویهٔ ۱۹۲۶ در کالج کنیون اوهایو ایراد کرد و سپس بازنویسی و گسترده‌اش کرد. کتاب پاسخی است به والتر لیپمن، روزنامه‌نگار بانفوذی که استدلال کرده بود جامعهٔ مدرن پیچیده‌تر از آن است که شهروند عادی آن را بفهمد و تصمیم‌ها را باید به متخصصان سپرد.

دیویی از پرسشی ساده آغاز می‌کند: «عموم» چیست و دولت از کجا می‌آید؟ به نظر او هرگاه پیامدهای کنش‌های ما از طرفین مستقیم فراتر برود و دیگران را تحت تأثیر قرار دهد، «عمومی» پدید می‌آید که برای مراقبت از این پیامدها به نهاد و نماینده نیاز دارد. مشکل دموکراسی مدرن نادانی مردم نیست، بلکه گم شدن عموم است: راه‌آهن، تلگراف، بازار جهانی و شهرهای بزرگ پیوندهایی ساخته‌اند که مردم نه آن‌ها را می‌بینند و نه درباره‌شان گفت‌وگو می‌کنند.

راه‌حل دیویی نه حکومت متخصصان، که بهبود ارتباطات، آزادی پژوهش و انتشار دانش است؛ او از «جامعهٔ بزرگ» صنعتی می‌خواهد که به «اجتماع بزرگ» بدل شود و گفت‌وگوی چهره‌به‌چهره در اجتماع‌های محلی جان تازه بگیرد. فصل‌های کتاب از «جست‌وجوی عموم» تا «مسئلهٔ روش» پیش می‌روند.

این کتاب از متن‌های پایه در فلسفهٔ سیاسی، نظریهٔ دموکراسی و مطالعات رسانه است و در روزگار شبکه‌های اجتماعی و بحران اعتماد، بحث آن تازه‌تر از همیشه به نظر می‌رسد.