The Child and the Curriculum

جان دیویی، فیلسوف پراگماتیست و نظریه‌پرداز بزرگ آموزش در آمریکا، این رسالهٔ کوتاه را در ۱۹۰۲، در سال‌هایی نوشت که مدرسهٔ آزمایشگاهی دانشگاه شیکاگو را اداره می‌کرد. موضوع آن کشمکشی است که هنوز در بحث‌های آموزشی زنده است: آیا باید از کودک و علاقه‌ها و تجربه‌هایش آغاز کرد، یا از برنامهٔ درسی و دانش منظمی که بزرگ‌ترها فراهم کرده‌اند؟

دیویی نشان می‌دهد که این دو اردوگاه هر کدام نیمی از یک واقعیت را گرفته‌اند و آن را حقیقت کامل پنداشته‌اند. به باور او تجربهٔ کودک و موضوع‌های درسی دو سر یک فرایند پیوسته‌اند: دانش سازمان‌یافته همان تجربهٔ انسانی است که پالایش و نظم یافته، و کار آموزگار این است که موضوع درسی را «روان‌شناختی» کند تا به تجربهٔ زندهٔ کودک بپیوندد. او هم از آموزشی که درس را از بیرون بر ذهن کودک تحمیل می‌کند انتقاد می‌کند و هم از آموزشی که در علاقه‌های لحظه‌ای کودک متوقف می‌ماند.

متن کمتر از پنجاه صفحه است و از فشرده‌ترین و روشن‌ترین بیان‌های اندیشهٔ آموزشی دیویی به شمار می‌آید. برای معلمان، دانشجویان علوم تربیتی و پدر و مادرهایی که به فلسفهٔ آموزش علاقه دارند، مقدمه‌ای کوتاه اما ماندگار است.