Psychology and Social Practice

«روان‌شناسی و عمل اجتماعی» متن خطابهٔ جان دیویی، فیلسوف و نظریه‌پرداز بزرگ آموزش آمریکایی، در مقام رئیس انجمن روان‌شناسی آمریکاست که در ۱۸۹۹ ایراد شد و در ۱۹۰۱ دانشگاه شیکاگو آن را در مجموعهٔ «پژوهش‌هایی در آموزش» منتشر کرد. دیویی در آن زمان رئیس گروه فلسفه و آموزش دانشگاه شیکاگو بود و مدرسهٔ آزمایشگاهی معروفش را اداره می‌کرد.

دیویی در آغاز می‌گوید قصد داشت دربارهٔ رابطهٔ روان‌شناسی با علوم اجتماعی، و از راه آن‌ها با زندگی، سخن بگوید، اما بحث را به یک مورد خاص محدود می‌کند: رابطهٔ روان‌شناسی با آموزش. او در گفت‌وگو با سلف خود، هوگو مونستربرگ، که روان‌شناسی آزمایشگاهی را برای معلم بی‌فایده می‌دانست، استدلال می‌کند که معلم به روان‌شناسی نیاز دارد، اما نه به‌صورت دستورالعمل‌های آماده.

به نظر دیویی، روان‌شناسی باید ابزار فهم و تفسیر رشد کودک و فرایند یادگیری باشد و معلم را از اجرای مکانیکی روش‌ها رها کند. او آموزش را امری اجتماعی می‌داند و از همین رهگذر به پرسش بزرگ‌تر جایگاه روان‌شناسی در میان علوم اجتماعی و اخلاق می‌رسد.

این متن کوتاه برای معلمان، دانشجویان علوم تربیتی و روان‌شناسی، و علاقه‌مندان اندیشهٔ دیویی خواندنی است و یکی از ریشه‌های بحث امروزی دربارهٔ پیوند پژوهش و عمل آموزشی را نشان می‌دهد.