Reconstruction in Philosophy

«بازسازی در فلسفه» (۱۹۲۰) متن سخنرانی‌هایی است که جان دیویی، فیلسوف و نظریه‌پرداز آموزش آمریکایی، در اوایل ۱۹۱۹ در دانشگاه امپراتوری توکیو ایراد کرد. دیویی در آن می‌کوشد نشان دهد که چه نیروهایی بازسازی اندیشه را ناگزیر کرده‌اند و فلسفه در دوران علم جدید و دموکراسی باید چه شکلی پیدا کند.

او ریشهٔ فلسفهٔ سنتی را در جامعهٔ طبقاتی یونان باستان می‌بیند، جایی که «نظر» برتر از «عمل» و جهانِ ثابت و ابدی برتر از جهان متغیر شمرده می‌شد. به باور دیویی، تقابل‌هایی چون ذهن و بدن، عقل و تجربه، و واقعیت و نمود بیشتر میراث آن نگاه‌اند تا مسئلهٔ واقعی. فصل‌های کتاب به تغییر مفهوم تجربه و عقل، فلسفهٔ بیکن و علم جدید، منطق به‌عنوان ابزار پژوهش، بازسازی در اخلاق، و فرد و جامعه می‌پردازند.

پیشنهاد او «ابزارگرایی» است: ایده‌ها فرضیه‌ها و ابزارهایی برای حل مسائل واقعی‌اند و ارزششان را پیامدهایشان تعیین می‌کند. این کتاب روشن‌ترین و دسترس‌پذیرترین بیان فلسفهٔ عمل‌گرایانهٔ دیویی است و برای علاقه‌مندان فلسفهٔ آمریکایی، فلسفهٔ آموزش و اندیشهٔ دموکراتیک خواندنی است.