Confessions of an English Opium-Eater

دو کوئینسی در نوجوانی از مدرسه گریخت و مدتی در خیابان‌های لندن بی‌خانمان بود؛ همان بخش، تکان‌دهنده‌ترین صفحه‌های کتاب است. بعد برای دردی مزمن تریاک مصرف کرد و دیگر نتوانست رها کند.

آنچه متن را بی‌همتا می‌کند این است که دو کوئینسی نه موعظه می‌کند و نه توجیه؛ هر دو بخش را می‌نویسد — «لذت‌های تریاک» و «رنج‌های تریاک». توصیف‌هایش از رؤیاهای تریاکی بر بودلر و پو اثر گذاشت و کل سنت ادبیات اعتیاد از همین‌جا آغاز می‌شود.