Confessions of an English Opium-Eater

تامس دو کوئینسی، ادیب و روزنامه‌نگار انگلیسی، این اعترافات را نخست در ۱۸۲۱ و بی‌نام در دو شمارهٔ «لندن مگزین» منتشر کرد و با آن به شهرت رسید. کتاب نخستین روایت ادبی بلند از اعتیاد به قلم خود معتاد است و نویسنده در پیشگفتارش آن را گزارشی «سودمند و آموزنده» از دوره‌ای شگفت در زندگی‌اش می‌خواند.

بخش نخست به جوانی او می‌پردازد: گریز از مدرسه در هفده‌سالگی، سرگردانی در ولز، و ماه‌های گرسنگی و بی‌خانمانی در خیابان‌های لندن، با یاد دوستی‌اش با «آن»، دختر جوان بی‌پناهی که در روزهای سخت یاری‌اش کرد. سپس نشان می‌دهد چگونه نخستین بار برای درمان دردی جسمانی سراغ تریاک (لادانوم) رفت و چگونه آنچه با «لذت‌های تریاک» آغاز شد، به «رنج‌های تریاک» انجامید.

توصیف‌های خیره‌کنندهٔ دو کوئینسی از رؤیاهای تریاکی — معماری‌های بی‌پایان، دریاهایی از چهره‌ها و کابوس‌های هولناک — بر نویسندگانی چون بودلر و ادگار آلن پو اثر گذاشت و سنتی تازه در ادبیات پدید آورد. نثر پرطنین و شاعرانهٔ کتاب، آن را به یکی از نمونه‌های ممتاز نثر رمانتیک انگلیسی بدل کرده است.