Human Personality and Its Survival of Bodily Death

«شخصیت انسان و بقای آن پس از مرگ جسمانی» مهم‌ترین اثر فردریک و. ه. مایرز (۱۸۴۳–۱۹۰۱) است که پس از مرگ او در ۱۹۰۳ منتشر شد. مایرز یکی از بنیان‌گذاران انجمن پژوهش‌های روانی بود و می‌خواست پدیده‌هایی چون خواب، هیپنوتیزم، نبوغ و خودکاری‌های ذهنی را با روش علمی بررسی کند. نسخهٔ حاضر چاپ فشرده‌ای است که پسرش، لئوپولد هامیلتون مایرز، فراهم کرده است.

محور کتاب مفهوم «خود زیرآستانه‌ای» است، یعنی این فکر که بخش بزرگی از شخصیت آدمی در ضمیر ناخودآگاه جریان دارد و گاهی در موقعیت‌هایی چون نبوغ یا هیپنوز آشکار می‌شود. مایرز بر پایهٔ این نظریه و شواهدی که گرد آورده بود، استدلال می‌کرد که شخصیت ممکن است پس از مرگ هم بماند.

کتاب بر ویلیام جیمز و بسیاری از پژوهشگران ذهن تأثیر گذاشت. بخش‌های روان‌شناختی آن از نظر تاریخی ارزشمندند، اما ادعای بقای روح از نظر علمی اثبات نشده است. برای خوانندگان علاقه‌مند به تاریخ روان‌شناسی و پژوهش روانی مناسب است.