Leviathan

تامس هابز «لویاتان» را در میانهٔ جنگ داخلی انگلستان نوشت و همین توضیح می‌دهد چرا بی‌نظمی برایش بدترین چیز است. نام کتاب از هیولای دریایی کتاب ایوب گرفته شده و استعاره‌ای است از دولت مقتدر: پیکری عظیم که از به‌هم‌پیوستن همهٔ شهروندان ساخته شده است.

کتاب چهار بخش دارد. بخش نخست، «دربارهٔ انسان»، از حس و تخیل و زبان شروع می‌کند و به عواطف و قدرت می‌رسد، و وضع طبیعی را وصف می‌کند: جایی بی‌قانون که همه با همه در جنگ‌اند و زندگی آدمی «تنها، فقیر، زشت، وحشیانه و کوتاه» است. بخش دوم، «دربارهٔ دولت»، راه بیرون‌آمدن را نشان می‌دهد: قراردادی که در آن مردم حق خود را به حاکمی واگذار می‌کنند تا امنیت بگیرند. دو بخش پایانی به رابطهٔ دولت و دین و نقد قدرت کلیسا اختصاص دارد.

ایدهٔ اصلی هابز — اینکه قدرت سیاسی از توافق مردم می‌آید، نه از حق الهی پادشاهان — بنیان فلسفهٔ سیاسی مدرن شد، حتی برای کسانی مانند لاک و روسو که با نتیجهٔ اقتدارگرایانهٔ او مخالف بودند.

این نسخه از روی چاپ نخست ۱۶۵۱ و با حفظ املا و نشانه‌گذاری اصلی هابز تهیه شده و برای خوانندهٔ امروزی کمی کهنه‌نماست، اما برای دانشجویان فلسفه، علوم سیاسی و حقوق متنی بنیادین است.