My Ántonia

«آنتونیای من» (۱۹۱۸) رمانی از ویلا کاتر دربارهٔ زندگی مهاجران اروپایی در دشت‌های نبراسکاست. راوی آن جیم بردن، پسر یتیمی است که برای زندگی با پدربزرگ و مادربزرگش به نبراسکا می‌رود و آنجا با خانوادهٔ شیمردا، مهاجرانی از بوهمیا، و دختر پرشورشان آنتونیا آشنا می‌شود. رمان در مقدمه‌ای کوتاه، جیم را که بعدها وکیل می‌شود، معرفی می‌کند.

کتاب در پنج بخش زندگی دختران مهاجری را که برای کار به شهر می‌روند، دوران دانشجویی جیم و رابطه‌های دوستی و عشق‌های ناتمام را دنبال می‌کند. سال‌های سختی چون زمستان‌های برفی، فقر و کار بر زمین، تصویری از مقاومت و امید می‌سازد. کاتر دشت را با دقتی شاعرانه توصیف می‌کند و فضا و آدم‌ها را از دید حافظه‌ای ناستالژیک نشان می‌دهد.

زبان رمان ساده و پرتصویر است. «آنتونیای من» از مهم‌ترین آثار ادبیات آمریکاست و برای خوانندهٔ علاقه‌مند به زندگی مرزنشینان، مهاجرت و نثر آرام و دقیق خواندنی است.