My Own Story

امیلین پنکهرست، بنیان‌گذار «اتحادیهٔ اجتماعی و سیاسی زنان» و چهرهٔ اصلی جنبش رادیکال حق رأی زنان در بریتانیا، این کتاب را در ۱۹۱۴ نوشت؛ زمانی که مبارزه هنوز به نتیجه نرسیده بود و جنگ جهانی اول تازه آغاز شده بود. کتاب در سه بخش، از کودکی و پرورش سیاسی او در منچستر آغاز می‌شود و تا اوج آنچه او «انقلاب زنان» می‌نامد پیش می‌رود.

پنکهرست با جزئیات از تظاهرات، دادگاه‌ها، «جمعهٔ سیاه» ۱۹۱۰ و بازداشت‌های پیاپی خود می‌گوید و صفحه‌های تکان‌دهنده‌ای دربارهٔ زندان، اعتصاب غذا و تغذیهٔ اجباری زندانیان زن دارد. او از تاکتیک‌های تند جنبش — شکستن شیشه‌ها، تحریم سرشماری و رویارویی با پلیس — بی‌پرده دفاع می‌کند و استدلالش این است که دهه‌ها روش‌های مسالمت‌آمیز هیچ نتیجه‌ای نداده بود.

این کتاب هم خودزندگی‌نامه است و هم بیانیه‌ای سیاسی؛ صدای مستقیم کسی که در مرکز یکی از مهم‌ترین جنبش‌های مدنی قرن بیستم ایستاده بود. برای علاقه‌مندان تاریخ زنان، تاریخ معاصر بریتانیا و نافرمانی مدنی، سندی دست‌اول و پرشور است، چه خواننده با روش‌های او موافق باشد و چه نه.