Poetic diction: A study of eighteenth century verse

«زبان شعری» (Poetic Diction: A Study of Eighteenth Century Verse) نوشتهٔ توماس کوایل در ۱۹۲۴ از سوی انتشارات متوئن در لندن منتشر شد. این پژوهش از مطالعات نویسنده در دورهٔ بورس «ویلیام نوبل» در ادبیات انگلیسی دانشگاه لیورپول به‌دست آمد و او از استاد خود، پروفسور التون، سپاس‌گزاری می‌کند.

کوایل بحث را از مقدمهٔ مشهور «تصنیف‌های غنایی» (۱۷۹۸) آغاز می‌کند، همان‌جا که وردزورث در آن واژگان شعر قرن هجدهم را به سختی نقد کرد. سپس می‌پرسد که آن «زبان شعری» دقیقاً چه بود و چرا پدید آمد. فصل‌های کتاب به ترتیب «عصر نثر و خرد»، نظریهٔ زبان شعری، واژگان کلیشه‌ای، لاتین‌گرایی، کهن‌گرایی، صفت‌های مرکب، شخص‌انگاری و انتزاع‌پردازی را بررسی می‌کند و فصل پایانی به «زبان شعر» به‌طور کلی می‌پردازد.

کتاب با مثال‌های فراوان از شاعران آن عصر نشان می‌دهد که زبان آراستهٔ آنان بر پایهٔ نظریهٔ مشخصی دربارهٔ ذوق و درستی ساخته شده بود. نقد کوایل بیشتر توضیحی و دقیق است تا ستایش‌آمیز یا تحقیرآمیز.

این کتاب برای دانشجویان و پژوهشگران ادبیات انگلیسی، نقد ادبی و کسانی که به تحول زبان شعر در سدهٔ هجدهم علاقه دارند مناسب است.