The Last Lady of Mulberry

«آخرین بانوی مالبری؛ داستانی از نیویورک ایتالیایی» (۱۹۰۰) رمانی است از هنری ویلتون توماس دربارهٔ محلهٔ مهاجران ایتالیایی در منهتن. داستان با جوان مجسمه‌سازی به نام آرماندو شروع می‌شود که هنر را از عمویش، استادی کوهستانی، آموخته و در دنیای تازه می‌خواهد آنچه می‌داند به کار گیرد.

فصل‌هایی با عنوان‌هایی مثل «بانک گوجه‌فرنگی»، «کارولینا تصمیم می‌گیرد به خواستگاری برود» و «در محراب سن پاتریتسیو» نشان می‌دهند که رمان هم طنز دارد و هم نگاه مهربانی به شخصیت‌های مردمی. نیویورک ایتالیایی با بازارچه‌ها، گدایان، مارگیرها و ماجراهای عاشقانه تصویر می‌شود و چاپ اصلی با تصویرهای امیل پولاک همراه بود.

برای کسانی که به ادبیات مهاجرت، زندگی روزمرهٔ ایتالیایی‌آمریکایی‌ها و رمان‌های اجتماعی طنزآمیز آغاز قرن بیستم علاقه دارند، اثری جالب است.