Devotions Upon Emergent Occasions; Together with Death's Duel

«نیایش‌ها در موقعیت‌های اضطراری» را جان دان (۱۵۷۲–۱۶۳۱)، شاعر و کشیش انگلیسی، در ۱۶۲۳ هنگام بیماری سخت نوشت و در ۱۶۲۴ منتشر کرد. کتاب از بیست‌وسه بخش تشکیل شده که هر یک مرحله‌ای از بیماری را دنبال می‌کند، از لحظهٔ افتادن در بستر تا بهبود. هر بخش سه قسمت دارد: «تأمل»، «گفت‌وگو با خدا» و «دعا».

در یکی از مشهورترین بخش‌ها، دان از صدای ناقوسی می‌گوید که برای مرگ کسی به صدا درمی‌آید و می‌اندیشد که مرگ هر انسان از ما کم می‌کند؛ از همین بخش جمله‌های «هیچ انسانی جزیره نیست» و «نپرس زنگ برای که می‌زند» به یادگار مانده است. این نسخه همچنین «دوئل مرگ»، آخرین موعظهٔ دان در ۱۶۳۱، و شرح زندگی‌اش به قلم ایزاک والتون را در بر دارد.

نثر دان فشرده و پر از تمثیل‌های شگفت است و گاه خواندنش آسان نیست، اما احساس شکنندگی و ایمان او برای هر کسی که با بیماری یا مرگ دست‌وپنجه نرم کرده تأثیرگذار است. برای خوانندگان ادبیات سدهٔ هفدهم و آثار دینی شخصی، متنی مهم است.