Five Men and Pompey

«پنج مرد و پومپه» (۱۹۱۵) نخستین کتاب استیون وینسنت بنه است که او را در هفده‌سالگی نوشت و بعدها دو جایزهٔ پولیتزر شعر گرفت. کتاب مجموعه‌ای از شش «پرتره نمایشی» به شعر است که هر یک لحظه‌ای از زندگی مردی را در دوران پایانی جمهوری روم می‌گیرد، همراه با طرح جلدی از الیهو وِدر.

قطعه‌ها نام‌هایی چنین دارند: «واپسین ضیافت»، که سرتوریوس در سال ۷۲ پیش از میلاد از ضیافتش و دشواری‌های جنگش حرف می‌زند، «لوکولوس شام می‌خورد»، «لشکرکشی بی‌امید»، «به آتیکوس» که به نامه‌ای خطاب به دوست سیسرون می‌ماند، «دربارهٔ جنگ داخلی» و «پس از فارسالوس». هر قطعه تک‌گویی منظوم است و راوی در آن از خودش، رؤیاها و نگرانی‌هایش می‌گوید.

بنه جمهوری در حال فروپاشی را از درون و از چشم کسانی نشان می‌دهد که سرنوشتش را می‌ساختند. کتاب برای علاقه‌مندان به شعر آمریکایی آغاز قرن بیستم و تاریخ روم مناسب است و نشانهٔ استعداد زودرس شاعری است که بعدها با «تنهٔ جان براون» شهرت یافت.