Icarus; or, The Future of Science

در ۱۹۲۳ زیست‌شناس جوان، جی. بی. اس. هالدین، در جزوه‌ای به نام «ددالوس، یا علم و آینده» تصویری درخشان از آینده‌ای ترسیم کرد که در آن کشف‌های علمی خوشبختی انسان را تضمین می‌کنند. برتراند راسل یک سال بعد این جستار را در پاسخ نوشت و نامش را از ایکاروس، پسر ددالوس در اسطورهٔ یونانی، گرفت؛ پسری که با بال‌هایی که پدرش ساخته بود بیش از اندازه اوج گرفت و فرو افتاد.

استدلال راسل این است که علم به‌خودی‌خود انسان را بهتر نمی‌کند، بلکه به او قدرت می‌دهد؛ و تا وقتی ساختار قدرت، رقابت ملت‌ها و انگیزه‌های طبقات حاکم تغییر نکند، هر توانایی تازه می‌تواند به ابزاری تازه برای سلطه و جنگ بدل شود. او اثر علوم فیزیکی، افزایش سازمان‌یافتگی صنعت و دولت، و سرانجام علوم انسانی و زیستی را بر جامعه بررسی می‌کند.

این متن کوتاه بخشی از مجموعهٔ مشهور «امروز و فردا» بود که در آن اندیشمندان دههٔ ۱۹۲۰ آیندهٔ رشته‌ها و نهادهای گوناگون را پیش‌بینی می‌کردند. راسل آن را بیست سال پیش از هیروشیما نوشت، و امروز در بحث‌های مربوط به هوش مصنوعی و فناوری‌های نو، تازه‌تر از آن به نظر می‌رسد که صد سال پیش نوشته شده باشد.