John Barleycorn

«جان جو» یا «جان بارلی‌کورن» زندگی‌نامهٔ خودنوشت جک لندن است که از زاویه‌ای غریب روایت شده: رابطهٔ او با الکل. «جان بارلی‌کورن» نام نمادین مشروب در فرهنگ عامهٔ انگلیسی است و لندن آن را مثل همراهی همیشگی توصیف می‌کند که از کودکی تا میان‌سالی کنارش بوده است.

کتاب با روز انتخاباتی در کالیفرنیا آغاز می‌شود که لندن، پس از چند گیلاس، به حق رأی زنان رأی می‌دهد، چون معتقد است زنان به ممنوعیت مشروب رأی خواهند داد. سپس به عقب برمی‌گردد: پنج‌سالگی که سطل آبجو را برای ناپدری‌اش به مزرعه می‌برد و از آن می‌چشد، نوجوانی در میخانه‌های بندر اوکلند در میان دزدان صدف و ملوانان، سفرهای دریایی، تب طلای کلوندایک و سال‌های شهرت ادبی که نوشیدن بخشی از زندگی اجتماعی‌اش شد.

لندن خود را الکلی «ذاتی» نمی‌داند؛ استدلالش این است که فراوانی و دسترس‌پذیری مشروب و فرهنگ مردانهٔ پیرامون آن او را به این راه کشاند. درخشان‌ترین بخش کتاب توصیف «منطق سفید» است: حالتی از روشن‌بینی سرد و نومیدانه که مستی برای او به همراه می‌آورد و همه‌چیز را بی‌معنا نشان می‌دهد.

این کتاب در ۱۹۱۳ منتشر شد و هواداران ممنوعیت مشروب از آن بهره گرفتند. صداقت کم‌نظیرش آن را به یکی از نخستین خاطره‌نگاری‌های جدی دربارهٔ اعتیاد بدل کرده و برای علاقه‌مندان به جک لندن و ادبیات اعتراف بسیار خواندنی است.