Jungle Tales of Tarzan

«قصه‌های جنگل تارزان» (۱۹۱۹) ششمین کتاب مجموعهٔ تارزان است، اما در زمان داستان به عقب برمی‌گردد: به سال‌های نوجوانی تارزان، وقتی هنوز در میان میمون‌های بزرگ زندگی می‌کند و هیچ انسان سفیدپوستی ندیده است. دوازده قصهٔ کتاب نخست جداگانه در مجله چاپ شده بودند.

تارزان در این قصه‌ها برای نخستین بار عاشق می‌شود — عاشق تیکا، میمون ماده‌ای از قبیله — در جست‌وجوی «خدا» برمی‌آید، با پسری از دهکدهٔ سیاه‌پوستان مبونگا روبه‌رو می‌شود، با جادوگر انتقام‌جوی قبیله درگیر می‌شود، کابوس می‌بیند و معنای رؤیا را نمی‌فهمد، با ساکنان جنگل شوخی‌هایی خطرناک می‌کند و حتی می‌کوشد «ماه را نجات دهد».

باروز اینجا کمتر به تعقیب و گریز و بیشتر به کنجکاوی و تنهایی پسری می‌پردازد که آرام‌آرام می‌فهمد با همهٔ اطرافیانش فرق دارد و در جست‌وجوی جایگاه خود میان جانوران و آدمیان است.

قصه‌ها مستقل و کوتاه‌اند و از بقیهٔ مجموعه لطیف‌تر و طنزآمیزترند؛ برای نوجوانان و زبان‌آموزانی که متن‌های کوتاه‌تر می‌خواهند مناسب است.