La Fiammetta

«فیامتا» (La Fiammetta) اثری از جووانی بوکاچیو، نویسندهٔ فلورانسی سدهٔ چهاردهم است که حدود ۱۳۴۳ تا ۱۳۴۴ نوشته شده و آن را نخستین رمان روان‌شناختی در ادبیات اروپا می‌دانند. بوکاچیو، که به گفتهٔ دیباچهٔ این ترجمه در ۱۳۱۳ در پاریس زاده شد و از نوجوانی میان تجارت و ادبیات در رفت‌وآمد بود، پیش‌تر با «دکامرون» شهرت جهانی یافته بود.

راوی خود فیامتا است، بانویی اشرافی در ناپل که عاشق جوانی به نام پانفیلو می‌شود و پس از رفتن او به رنج، حسادت، امید و ناامیدی می‌افتد. بوکاچیو داستان را نه از دید مرد عاشق، بلکه از زبان زنی بیان می‌کند و بیشتر به درون او می‌پردازد تا به حادثه‌های بیرونی؛ این ویژگی کتاب را از بسیاری از آثار عاشقانهٔ زمانه متمایز می‌کند.

نثر کتاب پرشور و پرآرایه است و تأثیر سنت ادبی لاتین و ایتالیایی در آن آشکار است. برای کسانی که به ادبیات ایتالیا در سدهٔ میانه، تاریخ رمان و عشق در قلمرو احساس زنانه علاقه دارند، اثری ارزشمند و مهم است.