The Decameron

در بهار ۱۳۴۸ طاعون سیاه فلورانس را درهم می‌کوبد. هفت زن جوان و سه مرد جوان شهر را ترک می‌کنند و در ویلاهای بیرون از فلورانس پناه می‌گیرند. برای گذراندن روزها قرار می‌گذارند هر روز هر یک قصه‌ای بگوید؛ حاصل، صد قصه در ده روز است که نام کتاب — به یونانی «ده روز» — از آن می‌آید. مقدمهٔ کتاب، توصیف بوکاچیو از شهر طاعون‌زده، از تکان‌دهنده‌ترین گزارش‌های آن فاجعه است.

قصه‌ها به‌شدت گوناگون‌اند: عاشقانه و تراژیک، حیله‌گرانه و خنده‌دار، و بسیاری‌شان آشکارا شوخ و بی‌پروا. بازرگانان، راهبان ریاکار، همسران زیرک، عاشقان بخت‌برگشته و پادشاهان بخشنده قهرمانان این قصه‌هایند؛ از سرگذشت چاپلتوی شیاد که پس از مرگ قدیس شمرده می‌شود تا حکایت صلاح‌الدین و مثل سه انگشتری، و شکیبایی گریزلدا در قصهٔ پایانی.

«دکامرون» از پایه‌های نثر ایتالیایی و داستان کوتاه اروپایی است و چاسر، شکسپیر و بسیاری دیگر از آن الهام گرفتند. این ویراست ترجمهٔ کامل جان پین (۱۸۸۶) است که زبان کهنه‌وار و آهنگینش حال‌وهوای اصل را حفظ می‌کند.