Dubliners

جویس این داستان‌ها را در بیست‌وچند‌سالگی نوشت و نُه سال طول کشید تا ناشری جرئت چاپشان را پیدا کند؛ نام‌های واقعی مغازه‌ها و میخانه‌ها در متن، ناشران را می‌ترساند.

هر داستان بر لحظه‌ای بنا شده که جویس آن را «اپیفانی» می‌نامید: جایی که چیزی ناگهان بر شخصیت آشکار می‌شود، اغلب دربارهٔ بی‌حاصلی زندگی‌اش. داستان پایانی، «مردگان»، از بهترین داستان‌های کوتاه تاریخ شمرده می‌شود و صحنهٔ پایانی‌اش — برف که بر سراسر ایرلند می‌بارد — به تنهایی ارزش کتاب را دارد.