Laocoon: An Essay upon the Limits of Painting and Poetry

«لائوکون: رساله‌ای دربارهٔ مرزهای نقاشی و شعر» نوشتهٔ گوتهولد افرایم لسینگ، منتقد و نمایشنامه‌نویس آلمانی عصر روشنگری، از مهم‌ترین متون زیبایی‌شناسی اروپاست. لسینگ آن را در ۱۷۶۶ منتشر کرد و در برابر این باور رایج که «شعر همان نقاشی گویاست» ایستاد. نسخهٔ انگلیسی این فایل ترجمهٔ الن فروتینگهام است که در بوستون منتشر شد.

نقطهٔ آغاز بحث مجسمهٔ مشهور لائوکون است: کاهن تروا که همراه پسرانش را مارها می‌گزند. لسینگ می‌پرسد چرا مجسمه‌ساز لائوکون را بی‌فریاد نشان داده درحالی‌که در شعر ویرژیل او فریاد می‌کشد. پاسخ او این است که هنرهای دیداری با فضا و اجسامِ ثابت سروکار دارند و شعر با زمان و رخدادهای پی‌درپی. پس هر یک باید از مرز خود فراتر نرود و گریز از این مرزها به هنر آسیب می‌زند.

کتاب افزون بر استدلال اصلی، نکته‌های فراوانی دربارهٔ هومر، هنر باستان و شیوهٔ توصیف دارد. برای دانشجویان فلسفهٔ هنر، ادبیات و کسانی که می‌خواهند بدانند تفاوت تصویر و کلمه از دید یک منتقد بزرگ چیست، متنی کلاسیک و تأثیرگذار است.