Letters of Abelard and Heloise

پیر آبلار، برجسته‌ترین منطق‌دان و استاد پاریس در آغاز قرن دوازدهم، و الوئیز، شاگرد جوان و بسیار دانشمندش، دلباختهٔ هم شدند. رابطه‌شان به فرزندی و ازدواجی پنهانی انجامید و عموی الوئیز، فولبر، به انتقام آبلار را مثله کرد. پس از آن هر دو به زندگی دینی روی آوردند؛ آبلار راهب شد و الوئیز راهبه و بعدها رئیس صومعهٔ پاراکله.

نامه‌ها سال‌ها پس از این ماجرا نوشته شده‌اند. آبلار می‌کوشد گذشته را در پرتو الهیات و توبه تفسیر کند، اما الوئیز در نامه‌هایش با صراحتی شگفت‌انگیز از عشقی می‌گوید که با گذشت زمان و پوشیدن جامهٔ رهبانی خاموش نشده است. همین کشمکش میان ایمان و دلبستگی، این نامه‌ها را از مشهورترین متن‌های عاشقانهٔ قرون وسطی کرده است.

متن حاضر برگردان انگلیسی آزاد جان هیوز در اوایل قرن هجدهم است که بر پایهٔ روایت‌های فرانسوی فراهم شد و گزارشی از زندگی و ماجرای دو دلداده بر آن مقدم است. این چاپ ۱۷۸۲ منظومهٔ «الوئیز به آبلار» از الکساندر پوپ و پاسخ منظوم خانم مادان را نیز در بر دارد.

برای علاقه‌مندان تاریخ قرون وسطی، ادبیات عاشقانه و نامه‌نگاری، اثری کلاسیک و تأثیرگذار است.