Optimism: An Essay

«خوش‌بینی» (۱۹۰۳) جستاری بلند از هلن کلر است که آن را در بیست‌وسه سالگی، هنگام تحصیل در کالج رادکلیف و اندکی پس از «داستان زندگی من»، نوشت. کلر که در کودکی بینایی و شنوایی‌اش را از دست داده بود، در این کتاب توضیح می‌دهد که چرا با وجود همهٔ محدودیت‌ها خود را خوش‌بین می‌داند — و استدلالش نه شعاری است و نه ساده‌لوحانه. کتاب به معلمش، آن سالیوان، تقدیم شده است.

جستار سه بخش دارد. «خوش‌بینی درونی» از تجربهٔ شخصی او می‌گوید: از تاریکی و سکوتی که آموزش زبان آن را شکست، و از اینکه شادی را باید در درون یافت، نه در ثروت و قدرت و لذت جسمانی. «خوش‌بینی بیرونی» به جهان و تاریخ می‌نگرد: پیشرفت علم، آموزش، آزادی و همدلی انسانی را نشانهٔ حرکت جهان به سوی بهتر شدن می‌داند و با بدبینی فیلسوفانی چون شوپنهاور مخالفت می‌کند. «عمل خوش‌بینی» نتیجه می‌گیرد که خوش‌بینی باوری است که به کوشش و خدمت به دیگران می‌انجامد.

کتاب کوتاه است و نثرش آراسته و پرشور، با ارجاع‌های فراوان به ادبیات و تاریخ که گسترهٔ خواندن کلر را نشان می‌دهد. برای خوانندگانی که به زندگی هلن کلر، ادبیات الهام‌بخش و اندیشهٔ امید و اراده علاقه دارند، خواندنی است.