The World I Live In

«جهانی که در آن زندگی می‌کنم» (۱۹۰۸) دومین کتاب هلن کلر، نویسنده و فعال اجتماعی آمریکایی، است که در کودکی بینایی و شنوایی‌اش را از دست داد. کلر پس از «داستان زندگی من» که سرگذشت کودکی و آموزشش بود، در این کتاب به سراغ پرسشی دیگر رفت: کسی که نه می‌بیند و نه می‌شنود، جهان را چگونه درک می‌کند؟

کتاب مجموعه‌ای از جستارهای به‌هم‌پیوسته است. کلر از دست‌هایش می‌نویسد که برای او جای چشم و گوش را گرفته‌اند؛ از حس لامسه و شناختن چهره‌ها و اشیا، از ارتعاش‌هایی که از کف اتاق و میز به او می‌رسد، از بوها که هر مکان و هر آدمی را برایش متمایز می‌کند، و از رؤیاهایش — پرسشی که بسیاری از او می‌پرسیدند. در بخشی دیگر، روزگار پیش از آموزش را به یاد می‌آورد؛ دورانی که آن را زندگی بی‌واژه و بی‌اندیشه می‌نامد، و لحظه‌ای که زبان او را به جهان آگاهی آورد.

کلر در برابر منتقدانی هم می‌ایستد که می‌گفتند او حق ندارد از رنگ و صدا بنویسد، چون آن‌ها را تجربه نکرده است. پاسخ او دربارهٔ زبان، تخیل و پیوند حواس، از هوشمندانه‌ترین بخش‌های کتاب است.

نثر کلر شاعرانه و دقیق است و این کتاب، افزون بر ارزش ادبی، سندی یگانه دربارهٔ ادراک حسی و زبان برای خوانندگان روان‌شناسی، آموزش و ادبیات است.