The Story of My Life

هلن کلر در نوزده‌ماهگی بر اثر بیماری بینایی و شنوایی‌اش را از دست داد و تا نزدیک هفت‌سالگی در دنیایی بی‌زبان و پرخشم زندگی کرد. سپس آن سالیوان، معلم جوانی که خود کم‌بینا بود، به خانهٔ آن‌ها در آلاباما آمد. لحظه‌ای که کلر دستش را زیر آب گرفت و سالیوان واژهٔ w-a-t-e-r را در کف دست دیگرش هجی کرد و او ناگهان دریافت که هر چیز نامی دارد، قلب این کتاب است.

کلر این خودزندگی‌نامه را در ۱۹۰۳، زمانی که دانشجوی کالج رادکلیف بود، منتشر کرد. او از کودکی، آموختن خواندن و نوشتن با الفبای برجسته، یادگیری سخن گفتن، دوستی با الکساندر گراهام بل و دیگر چهره‌ها، و دشواری‌ها و شادی‌های تحصیل می‌گوید. کتاب سه بخش دارد: روایت خود کلر، گزیده‌ای از نامه‌هایش از ۱۸۸۷ تا ۱۹۰۱ که رشد زبانش را نشان می‌دهد، و گزارشی تکمیلی به قلم جان آلبرت میسی با نامه‌ها و گزارش‌های آن سالیوان دربارهٔ روش آموزش.

کلر بعدها نخستین ناشنوا-نابینایی شد که مدرک لیسانس گرفت و نویسنده، سخنران و فعال اجتماعی سرشناسی شد. «داستان زندگی من» هم روایتی الهام‌بخش از اراده و یادگیری است و هم سندی ارزشمند برای علاقه‌مندان آموزش و زبان.