Political Ideals

برتراند راسل این پنج جستار را در ۱۹۱۷، در میانهٔ جنگ جهانی اول، نوشت؛ زمانی که به سبب مخالفت با جنگ کرسی‌اش را در کالج ترینیتی کیمبریج از دست داده بود و اندکی بعد به زندان افتاد. متن‌ها برای ارائه به صورت سخنرانی آماده شده بودند و پرسش اصلی‌شان این است: یک نظام سیاسی اصلاً برای چیست؟

پاسخ راسل این است که هدف سیاست نه قدرت دولت است و نه ثروت ملی، بلکه این است که زندگی تک‌تک آدم‌ها تا حد ممکن خوب باشد؛ و او میان «انگیزه‌های تملک» که بر سر چیزهای محدود رقابت می‌آفرینند و «انگیزه‌های آفرینش» که چیزی از کسی نمی‌گیرند، تمایز می‌گذارد. فصل‌های کتاب به آرمان‌های سیاسی، سرمایه‌داری و نظام مزدی، دام‌های سوسیالیسم، آزادی فردی در برابر نظارت عمومی، و استقلال ملی و جهان‌وطنی می‌پردازند.

راسل هم نظام سرمایه‌داری را نقد می‌کند و هم از خطر سوسیالیسمی دولت‌سالار که آزادی فرد را ببلعد هشدار می‌دهد. نثرش مثل همیشه روشن و بی‌اصطلاح است، و کتاب نمونهٔ خوبی از فلسفهٔ سیاسی است که برای خوانندهٔ عادی نوشته شده.