Take Me for a Ride: Coming of Age in a Destructive Cult

مارک لاکسر در این خاطرات (۱۹۹۳) از سال‌هایی می‌نویسد که در جوانی، دانشجویی باهوش و آرمان‌گرا، به حلقهٔ نزدیک یک استاد معنوی کاریزماتیک پیوست؛ استادی که بعدها با نام «رامای ذن» (فردریک لنز) شناخته شد و گروهش را منتقدان فرقه‌ای ویرانگر می‌دانستند. عنوان کتاب از شعری گرفته شده که با ترانهٔ کودکانهٔ «پرواز بر فراز آشیانهٔ فاخته» بازی می‌کند.

لاکسر شرح می‌دهد چگونه جذابیت مراقبه، وعدهٔ روشن‌شدگی و احساس برگزیده بودن او را جذب کرد، و چگونه به‌تدریج کنترل ذهن، وابستگی، اطاعت بی‌چون‌وچرا، جدا شدن از خانواده و دوستان و توجیه رفتارهای عجیب رهبر جای آزادی را گرفت. او تصویری از سقوط تدریجی رهبر به سوی بدگمانی و بی‌ثباتی می‌دهد و سرانجام از دشواری بیرون آمدن، بازسازی هویت و فهم آنچه بر او گذشته بود می‌گوید.

منتقدان کتاب را صادقانه و خوش‌نوشت دانسته‌اند و ارزش اصلی آن را در توضیح انگیزه‌هایی می‌بینند که جوانان باهوش و جست‌وجوگر را به سوی چنین گروه‌هایی می‌کشاند. برای خانواده‌ها، پژوهشگران روان‌شناسی اجتماعی و هر خواننده‌ای که می‌خواهد سازوکار نفوذ و فریب را بشناسد هشداری سودمند است.