The Essence of Christianity

تز کتاب این است که صفاتی که به خدا نسبت می‌دهیم — عشق بی‌کران، دانش بی‌کران، عدالت کامل — همان توانایی‌های خودِ نوع بشرند که به موجودی بیرونی فرافکنده شده‌اند. پس الهیات در حقیقت انسان‌شناسی است.

نتیجه‌ای که می‌گیرد این نیست که دین بی‌معناست، بلکه این است که دین، شناخت غیرمستقیم انسان از خودش است و باید مستقیم شود.

این کتاب بر مارکس و انگلس اثری تعیین‌کننده گذاشت؛ انگلس نوشت که «همهٔ ما یک‌شبه فویرباخی شدیم». ترجمهٔ انگلیسی را جورج الیوت انجام داد، پیش از آنکه رمان‌نویس شود.

لودویگ فویرباخ، فیلسوف آلمانی و از چهره‌های هگلی‌های جوان، این کتاب را در ۱۸۴۱ منتشر کرد. بخش نخست به «گوهر حقیقی» یا انسان‌شناختی دین می‌پردازد و آموزه‌هایی چون تجسد، تثلیث و دعا را به نیازها و احساسات انسانی بازمی‌گرداند؛ بخش دوم به آنچه او «گوهر کاذب» یا الهیاتی دین می‌نامد و تناقض‌هایش. این متن برای دانشجوی فلسفه، الهیات و تاریخ اندیشهٔ قرن نوزدهم ضروری است، چرا که بدون آن، نقد دین در اندیشهٔ مارکس، نیچه و فروید به‌درستی فهمیده نمی‌شود.