The Monastery

«صومعه» رمانی تاریخی از سر والتر اسکات است که در ۱۸۲۰، بلافاصله پس از «آیوانهو»، منتشر شد. ماجرا در دههٔ ۱۵۵۰، در سال‌های آغاز اصلاح دینی پروتستان در اسکاتلند، در منطقهٔ مرزی میان اسکاتلند و انگلستان می‌گذرد؛ در درهٔ دورافتادهٔ گلندرگ، نزدیک صومعهٔ کاتولیک «کِناکوهِر» که اسکات آن را از روی ویرانه‌های صومعهٔ ملروز، در همسایگی خانهٔ خودش، ساخته است.

دو برادر، هالبرت و ادوارد گلندینینگ، پسران بیوهٔ یکی از رعیت‌های صومعه، در کنار مری اونل، دختر یتیم خاندانی اشرافی، بزرگ می‌شوند. هالبرت پرشور و ماجراجوست و ادوارد آرام و کتاب‌خوان؛ و با فراگیر شدن آیین پروتستان، سرنوشت هر یک به سویی می‌رود. حضور یک واعظ پروتستان، کشمکش با یک اشراف‌زادهٔ انگلیسی پرادعا، و رقابت بر سر عشق، داستان را پیش می‌برد.

اسکات عنصری فراطبیعی هم به رمان افزود: «بانوی سفید اونل»، روحی اسرارآمیز که نگهبان خاندان اونل است؛ عنصری که خوانندگان آن روزگار چندان نپسندیدند. سر پیرسی شافتن، درباری انگلیسی که با زبان پرتکلف و پرتصنع دوران الیزابت سخن می‌گوید، از شخصیت‌های طنزآمیز رمان است.

«صومعه» با رمان بعدی اسکات، «راهب اعظم»، پیوسته است و تصویری زنده از زندگی روزمرهٔ مردم مرزنشین، کشاکش دو آیین و دگرگونی جامعهٔ اسکاتلند در قرن شانزدهم به دست می‌دهد.