The Scarlet Plague

سال ۲۰۷۳ است. شصت سال پیش، بیماری‌ای مرموز به نام «مرگ سرخ» در چند هفته تقریباً همهٔ مردم جهان را از میان برد. جیمز هاوارد اسمیت، که زمانی استاد ادبیات انگلیسی در دانشگاه کالیفرنیا بود، اکنون پیرمردی ژنده‌پوش است که با نوه‌هایش در ساحل خالی کالیفرنیا بز می‌چراند. نوه‌ها با زبانی شکسته حرف می‌زنند، به پول و کتاب می‌خندند و قصه‌های پدربزرگ دربارهٔ دنیای پیشین را باور نمی‌کنند.

پیرمرد روایت می‌کند که بیماری چگونه آمد، شهرها چگونه در چند روز فرو ریختند، ثروتمندان و دانشمندان چه کردند، و گروه کوچک بازماندگان چگونه در جامعه‌ای نو و ابتدایی گرد آمدند؛ جامعه‌ای که در آن زور دوباره قانون شده است.

جک لندن این رمان کوتاه را در ۱۹۱۲ در مجله منتشر کرد و در ۱۹۱۵ به صورت کتاب درآمد. تصویر او از همه‌گیری، هراس جمعی و فروپاشی نظم اجتماعی، پس از همه‌گیری‌های قرن بیست‌ویکم خوانندگان تازه‌ای یافته است. پرسش عمیق‌تر کتاب اما شکنندگی دانش و فرهنگ است: تمدنی که هزاران سال ساخته شد، در یک نسل فراموش می‌شود.

کوتاه، پرکشش و با زبانی ساده؛ از نخستین نمونه‌های داستان پسا‌آخرالزمانی مدرن و مناسب برای زبان‌آموزان سطح متوسط.