Utopia

تامس مور، حقوق‌دان، سیاستمدار و انسان‌گرای انگلیسی، «اوتوپیا» را در ۱۵۱۶ به لاتین نوشت. کتاب در قالب گفت‌وگویی است میان خود مور و مسافری خیالی به نام رافائل هیتلودی که ادعا می‌کند سال‌ها در جزیره‌ای ناشناخته در «دنیای نو» زندگی کرده است.

بخش نخست نقدی تند بر انگلستان زمانه است: بیکاری، اعدام برای دزدی‌های کوچک، حرص اشراف، و حصارکشی زمین‌ها برای پرورش گوسفند که روستاییان را آواره می‌کرد — تا آنجا که هیتلودی می‌گوید در انگلستان گوسفندها آدم‌ها را می‌خورند. بخش دوم وصف جزیرهٔ اوتوپیاست: شهرها، فرمانروایان، کار و پیشه، داد و ستد، سفر، بردگان، ازدواج، جنگ و ادیان مردمانش.

در اوتوپیا مالکیت خصوصی وجود ندارد، همه روزی شش ساعت کار می‌کنند، و طلا را برای ساختن زنجیر بردگان و ظرف‌های پست به کار می‌برند تا کسی به آن دل نبندد. اینکه مور واقعاً این را آرمان می‌دانست یا داشت شوخی فلسفی می‌کرد، پانصد سال است محل بحث است. خود واژهٔ «اوتوپیا» ساختهٔ مور است و در یونانی یعنی «ناکجا».

این نسخه با مقدمه‌ای دربارهٔ زندگی مور همراه است. «اوتوپیا» سرچشمهٔ ژانر آرمان‌شهر و ضدآرمان‌شهر در ادبیات است و برای علاقه‌مندان فلسفهٔ سیاسی و تاریخ اندیشه خواندنی است.