A Color Notation

پیش از آلبرت مانسل، نام‌گذاری رنگ آشفته بود: «سرخ گیلاسی» یا «آبی دریایی» برای هر کس معنای دیگری داشت و هیچ زبان دقیقی برای توصیف رنگ وجود نداشت. مانسل، نقاش و معلم هنر در بوستون، پیشنهاد کرد هر رنگ با سه کیفیت مستقل و سنجش‌پذیر توصیف شود: فام (hue)، روشنایی (value) و شدت یا اشباع (chroma)، و رنگ‌ها را در جسمی سه‌بعدی به نام «کرهٔ رنگ» چید.

کتاب از نام‌های رایج رنگ و نارسایی آن‌ها آغاز می‌کند، سه کیفیت رنگ را توضیح می‌دهد، به آمیزش رنگ‌ها و تعادل آن‌ها، رنگ‌های طیفی و رنگدانه‌ای، شیوهٔ نوشتن رنگ با نماد و عدد، و سرانجام هماهنگی رنگ‌ها می‌رسد. بخش دوم، برنامهٔ آموزشی نُه‌ساله‌ای برای مدرسه‌هاست که با جدول‌ها و نمونه‌کارهای کودکان همراه شده. مانسل در این میان نشان می‌دهد که آموزش سنتی «سرخ و زرد و آبی به‌عنوان رنگ‌های اصلی» چه گمراهی‌هایی پدید می‌آورد.

نظام مانسل بعدها با اصلاحاتی به استاندارد جهانی در خاک‌شناسی، صنعت رنگ و رنگ‌سنجی بدل شد و هنوز به کار می‌رود. چون کتاب برای معلمان نوشته شده، زبانش ساده است. برای طراح، عکاس، نقاش و هر کسی که با رنگ کار می‌کند، خواندن متن اصلی هنوز روشنگر است.