Amelia

«آملیا» آخرین رمان هنری فیلدینگ، نویسندهٔ «تام جونز»، است که در دسامبر ۱۷۵۱ منتشر شد. فیلدینگ در آن سال‌ها قاضی دادگاه بو استریت لندن بود و از نزدیک با فقر، جرم و فساد دستگاه قضایی آشنا بود، و این تجربه بر سراسر رمان سایه افکنده است.

کتاب با صحنهٔ دادگاهی آغاز می‌شود که در آن قاضی نادانی به نام ثراشر، بی‌گناهان را به زندان می‌فرستد و گناهکاران پول‌دار را رها می‌کند. کاپیتان ویلیام بوث، افسر جوان و بی‌پولی که در جنگ خدمت کرده، به ناحق به زندان نیوگیت می‌افتد و در آنجا با خانم متیوز، آشنای قدیمی‌اش، روبه‌رو می‌شود. ماجرا از این پس، کشمکش‌های خانوادهٔ بوث را در لندن دنبال می‌کند: بدهی، قمار، زندان بدهکاران، و اشراف‌زادگانی که بی‌پروا به آملیا، همسر زیبا و وفادار بوث، چشم دارند.

آملیا قلب رمان است: زنی صبور، شجاع و نیک‌سرشت که می‌کوشد خانواده‌اش را در برابر ضعف‌های شوهر و وسوسه‌های شهر نگه دارد. گفته‌اند فیلدینگ او را از روی همسر درگذشته‌اش شارلوت آفریده است.

«آملیا» از «تام جونز» جدی‌تر و تلخ‌تر است و بیشتر به نقد اجتماعی و اخلاقی می‌پردازد؛ از همین رو آن را از پیشگامان رمان واقع‌گرای اجتماعی دانسته‌اند. این نسخه به ویراستاری جورج سینتسبری است.