Big Baby

«بچهٔ بزرگ» داستان کوتاهی علمی‌تخیلی از جک شارکی است که در مجلهٔ «گلکسی» (آوریل ۱۹۶۲) با تصویرگری گوان منتشر شد. معرفی آن می‌گوید بچه تنها، درمانده و ترسیده بود و تقصیر او نبود که هفتصد پا قد داشت.

داستان با نقطهٔ سبزی روی صفحهٔ رادار آغاز می‌شود که مسیری نامنظم دارد. شارکی با ترکیب طنز و مهربانی، موجودی غول‌آسا را از دید انسان‌ها و از دید خودش نشان می‌دهد و پرسش دربارهٔ ارتباط با بیگانگان و ترس از ناشناخته‌ها را مطرح می‌کند.

این قطعه نمونه‌ای از داستان‌های کوتاه گرم و خوش‌خیم علمی‌تخیلی دههٔ شصت است و برای کسانی که داستان‌های فضایی سبک با نگاهی انسانی می‌خواهند، مناسب است.