Discoveries Among the Ruins of Nineveh and Babylon

آستن هنری لایارد، جهانگرد و باستان‌شناس انگلیسی، در دههٔ ۱۸۴۰ تپه‌های نمرود و کویونجیک در کنار موصل را کاوید و کاخ‌های پادشاهان آشور را از خاک بیرون آورد. گزارش نخستین کاوش‌هایش، «نینوا و بقایای آن»، او را مشهور کرد. این کتاب حاصل دومین سفر او برای موزهٔ بریتانیا در سال‌های ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۱ است: کاوش در کاخ سناخریب در نینوا، یافتن نقش‌برجسته‌های بزرگ و انبوهی از لوح‌های گلی، و سفری به ویرانه‌های بابل.

کتاب فقط گزارش کاوش نیست؛ سفرنامه هم هست: عبور از ارمنستان و کردستان، زندگی در میان عشایر عرب و کرد و ایزدی، و توصیف روستاها، رسوم و چشم‌اندازهای منطقه در میانهٔ قرن نوزدهم. لایارد در این میان از پیشرفت تازهٔ خوانش خط میخی به دست راولینسن و هینکس بهره می‌گیرد و کتیبه‌ها را با روایت‌های تورات و تاریخ‌نویسان کهن می‌سنجد.

این نسخه، خلاصهٔ آمریکایی کتاب (۱۸۵۳) است که توصیف‌های بسیار جزئی مجسمه‌ها و جدول‌های فنی را کنار گذاشته و روایت سفر و کشف را نگه داشته است. برای خوانندهٔ منطقهٔ ما، کتاب هم تاریخ همسایه است و هم سندی از چگونگی انتقال آثار باستانی خاورمیانه به موزه‌های اروپا، موضوعی که تا امروز محل بحث است.