Essays of Michel de Montaigne

مونتنی در سی‌وهشت‌سالگی از سیاست کناره گرفت، به کتابخانه‌اش پناه برد و شروع کرد به نوشتن دربارهٔ هرچه: دوستی، ترس، غم، آدم‌خواری، خواب، و بارها دربارهٔ خودش. نام «جستار» از همین‌جا آمد؛ در فرانسوی یعنی «کوشش».

نوآوری او این بود که خودش را موضوع قرار داد، نه برای خودنمایی، بلکه چون می‌گفت هر انسان، تمام وضع بشری را در خود دارد. پرسش همیشگی‌اش — «چه می‌دانم؟» — روی مدالی حک شده بود که با خود داشت. شکسپیر، نیچه و امرسون همه وامدار اویند.

این نسخه ترجمهٔ کلاسیک چارلز کاتن در قرن هفدهم است با ویرایش ویلیام کارو هازلیت (۱۸۷۷)، و هر سه دفتر جستارها را کامل در بر دارد، همراه با نامه‌های مونتنی به پدر، همسر، دوستان و هانری چهارم. جستارها از چند صفحه تا ده‌ها صفحه‌اند؛ «دفاع از ریمون سبون» بلندترین و شکاکانه‌ترین آن‌هاست و «دربارهٔ تجربه» در پایان کتاب، جمع‌بندی آرام حکمت عملی او. لازم نیست کتاب را از اول تا آخر خواند؛ می‌شود هر شب جستاری را برداشت.