Human Nature, and Other Sermons

«سرشت آدمی و موعظه‌های دیگر» برگزیده‌ای از موعظه‌های جوزف باتلر، اسقف دارم، است. باتلر در سال ۱۷۲۶ «پانزده موعظه» را که در کلیسای رولز لندن ایراد کرده بود منتشر کرد و این کتاب، از مجموعهٔ کتابخانهٔ ملی کاسل در سال ۱۸۸۷، گزیده‌ای از آن‌ها همراه با مقدمه‌ای بر زندگی نویسنده است؛ مقدمه می‌گوید او در ۱۶۹۲ و کوچک‌ترین فرزند از هشت فرزند زاده شد.

موعظه‌های «در سرشت انسان» از مشهورترین بخش‌های کتابند. باتلر در آن‌ها استدلال می‌کند که انسان دارای ساختاری اخلاقی است، که وجدان در آن مرجعی است و که نیکی با طبیعت انسان همخوان است. او در برابر دیدگاه‌هایی که انگیزهٔ انسان را فقط خودخواهی می‌دانستند ایستاد و از ارتباط میان خودمحبتی و نیکخواهی دفاع کرد.

این اثر از متن‌های مهم فلسفهٔ اخلاق در انگلستان سدهٔ هجدهم است و بر فیلسوفانی چون هیوم و بعدها فلسفهٔ اخلاق انگلیسی اثر گذاشت. برای دانشجویان فلسفه، الهیات و تاریخ اندیشه که می‌خواهند منبع دست‌اول بخوانند مناسب است؛ زبان آن قدیمی اما استدلالش منسجم و دقیق است.