Lady Luck

«بانوی بخت» (Lady Luck) نوشتهٔ «هیو وایلی» (Hugh Wiley) در سال ۱۹۲۱ از سوی آلفرد ا. ناپف در نیویورک منتشر شد. وایلی پیش‌تر مجموعه‌داستان «یشم» را منتشر کرده بود و این کتاب با شخصیت «وایلدکت» ــ مردی سیاه‌پوست و تازه از جنگ بازگشته ــ در همان چهارچوب داستان‌های طنز نوشته شده است.

فضای کتاب از همان صفحهٔ نخست روشن است: وایلدکت در ایستگاه ممفیس غذا می‌خورد، بقچهٔ سنگین سرهنگ جک را برمی‌دارد که پر از کلاه‌خودهای آهنین آلمانی‌های کشته‌شده است، و بز بدبوی همراهش، «لیلی»، با روبان‌های رنگی مایهٔ مزاح گفتگوهاست. نثر کتاب با گویشی نوشته شده که در آن روزگار برای شخصیت‌های سیاه‌پوست جنوبی ساخته می‌شد.

لحن داستان‌ها شوخ و پرماجراست و سرنوشت‌های تصادفی را با طعنه و اغراق بازگو می‌کند. نویسنده به خرافه‌ها و بخت‌آزمایی‌های قهرمانانش می‌پردازد.

خواننده امروز باید بداند که کتاب محصول دههٔ ۱۹۲۰ و کلیشه‌های نژادی آن عصر است و با نگاه تاریخی خوانده شود. برای علاقه‌مندان به ادبیات عامه‌پسند آمریکا و طنز آن دوره سندی از ذوق و زبان رایج آن زمان است.