Marigold

«مریگلد» در سرزمینی به نام لوسیفرام می‌گذرد: «جهانی از سایه‌ها و وارونگی، در همسایگی دوزخ». مردمانش به ساکنان زمین بسیار شبیه‌اند، اما همه‌چیز در آن برعکس است؛ بسیاری‌شان تنها پس از غروب آفتاب به راستی زنده می‌شوند. فهرست شخصیت‌ها خود از تمثیلی بودن کتاب خبر می‌دهد: سنت آرمان، «صدای کسی که در بیابان ارواح ندا می‌دهد»، که در حقیقت پلوکریتوس، شاهزادهٔ لوسیفرام، است؛ مریگلد، شاهزاده‌خانم املاک الل؛ آلیس، ندیمه‌ای که آشپزی هم آموخته؛ تیموتی، تجسم کودکی؛ آلفونسو، کاهن اعظم «مار زرین»؛ و وستاسیان، بخشندهٔ برین موهبت‌ها.

کتاب آمیزه‌ای از قصهٔ پریان، رمانس و تمثیل اخلاقی‌ـ‌مسیحی است و دربارهٔ خودخواهی، ایثار و رستگاری سخن می‌گوید. نثرش آهنگین و پرتصویر است و گاه به شعر منثور نزدیک می‌شود، و در کنار جدیت، از طنز و هجو جامعهٔ روزگار نویسنده هم بی‌بهره نیست.

نویسنده، ادیت الونبی، این کتاب را مانند رمان پیشینش «بذرافشانان گوهر» (۱۹۰۳) بی‌نام و تنها با عنوان «از نویسندهٔ بذرافشانان گوهر» منتشر کرد؛ نقدهایی که در آغاز کتاب آمده، دربارهٔ همان رمان نخست است که منتقدان از قدرت خیال و توصیف آن ستایش کرده بودند.

این کتاب برای خوانندگانی مناسب است که تمثیل‌های خیالی دوران ادواردی، مانند آثار جورج مک‌دانلد، را دوست دارند و از خواندن نثری کهن و پرآرایه لذت می‌برند.