Marigold

منتقدان روزگار خود نوشتند: «هر که شگفتی دوست دارد و از اندیشیدن به ناممکن ابایی ندارد، این داستان را تا پایان می‌خواند.» کتاب هم تمثیل است و هم هجو، و شخصیت‌هایش در مرز واقعیت و رؤیا حرکت می‌کنند.

ادیت الونبی آن را بی‌نام چاپ کرد؛ بعدها نامش شناخته شد.