Narrative of the Captivity and Restoration of Mrs. Mary Rowlandson

در فوریهٔ ۱۶۷۶ (۱۶۷۵ به تقویم آن روزگار)، در میانهٔ «جنگ شاه فیلیپ» میان مهاجران انگلیسی نیوانگلند و قبایل بومی، جنگجویان بومی به شهرک لنکستر در ماساچوست حمله کردند. مری رولندسون، همسر کشیش شهرک، همراه سه فرزندش به اسارت درآمد و نزدیک به دوازده هفته با گروه‌های بومی در جنگل‌ها و زمستان سخت نیوانگلند جابه‌جا شد تا سرانجام با پرداخت فدیه آزاد گردید.

او روایتش را در بیست «کوچ» سامان داده است و هر بخش یکی از جابه‌جایی‌های گروه را شرح می‌دهد. متن، گزارش گرسنگی، سرما، زخم و از دست دادن کودکش است و هم‌زمان کوششی پیوسته برای فهم این رنج در چارچوب ایمان پیوریتنی و با تکیه بر آیات کتاب مقدس. در لابه‌لای آن تصویرهایی کم‌یاب از زندگی روزمرهٔ بومیان، داد و ستدها و رهبرانشان، از جمله متاکام (شاه فیلیپ)، دیده می‌شود.

این روایت که در ۱۶۸۲ منتشر شد، از نخستین پرفروش‌های ادبیات آمریکا و سرآغاز ژانر «روایت اسارت» است. باید آن را با نگاه انتقادی خواند: داستان از دید یک‌سویهٔ مهاجران نوشته شده و بومیان را با تعبیرهایی خصمانه وصف می‌کند. با این همه، به‌عنوان یکی از نخستین متن‌های نوشتهٔ یک زن در آمریکای شمالی، سندی تاریخی و ادبی کم‌نظیر است.