Poems by Adam Lindsay Gordon

آدام لیندسی گوردون (۱۸۳۳–۱۸۷۰) در جزایر آزور به دنیا آمد، در انگلستان درس خواند و در بیست‌سالگی به استرالیای جنوبی رفت؛ آنجا پلیس سواره، رام‌کنندهٔ اسب، سوارکار مسابقه‌های پرش با مانع و مدتی نمایندهٔ پارلمان بود. او را نخستین شاعر بزرگ استرالیا شمرده‌اند و تنها شاعر استرالیایی است که یادبودی در «گوشهٔ شاعران» کلیسای وست‌مینستر دارد.

این مجموعه شعرهای گوردون را از کتاب‌های «افشانهٔ دریا و دود سرگردان» و «ترانه‌های بوته‌زار و قافیه‌های تاخت» همراه با شعرهای پراکنده و «عشتاروت»، منظومه‌ای نمایشی، گرد آورده است. شعرهایی چون «سوارکار بیمار»، «چگونه اسب محبوب را شکست دادیم»، «آواز موج‌شکن» و «آخرین پرش» از مشهورترین‌های او هستند.

شعر گوردون بوی اسب و گرد بوته‌زار و نمک دریا را دارد: ضرباهنگی تند و تاختی، قهرمانانی شجاع و بی‌پروا، و زیر این همه اندوهی عمیق دربارهٔ مرگ، بخت و بیهودگی. زندگی‌اش با ورشکستگی و سوگ به پایانی تلخ رسید و یک روز پس از انتشار آخرین کتابش خودکشی کرد.

برای علاقه‌مندان شعر روایی و ترانه‌ای قرن نوزدهم و ادبیات استرالیا مناسب است؛ بسیاری از شعرها برای بلند خواندن ساخته شده‌اند.