Pygmalion's Spectacles

استنلی جی. واینباوم (۱۹۰۲–۱۹۳۵) تنها حدود یک سال و نیم نویسندگی کرد و در سی‌وسه‌سالگی درگذشت، اما در همین مدت کوتاه با داستان‌هایی چون «اودیسهٔ مریخی» علمی‌تخیلی آمریکایی را دگرگون کرد. «عینک پیگمالیون» که در ۱۹۳۵ در مجلهٔ «واندر استوریز» منتشر شد، به نخستین توصیف ادبی آنچه امروز «واقعیت مجازی» می‌نامیم شهرت دارد.

دن برک، مرد جوانی که برای هواخوری از مهمانی‌ای در نیویورک بیرون آمده و از مستی گیج است، در پارک مرکزی با پیرمرد ریزنقش و عجیبی به نام آلبرت لودویگ آشنا می‌شود. لودویگ ادعا می‌کند عینکی ساخته که نه‌تنها تصویر و صدا، بلکه بو، مزه و لمس را هم می‌آفریند؛ هر کس آن را به چشم بزند وارد داستانی می‌شود، با شخصیت‌هایش گفت‌وگو می‌کند و خود بخشی از آن می‌شود. دن عینک را امتحان می‌کند و خود را در سرزمینی سرسبز و رؤیایی می‌یابد و با دختری به نام گالاتئا آشنا می‌شود.

عنوان داستان اشاره به اسطورهٔ پیگمالیون، پیکرتراشی است که عاشق تندیس ساختهٔ خود شد، و واینباوم با همین اشاره پرسشی قدیمی را به زبان علمی‌تخیلی بازمی‌گوید: مرز میان واقعیت و توهم کجاست و آیا می‌توان دل به چیزی بست که ساختگی است؟ داستان کوتاه، شوخ و عاشقانه است و برای دوستداران تاریخ علمی‌تخیلی و فناوری‌های آینده جذاب است.