Seven and Nine Years Among the Camanches and Apaches

«هفت و نه سال در میان کومانچ‌ها و آپاچی‌ها» خود را زندگی‌نامهٔ مردی به نام ادوین ایستمن معرفی می‌کند که همراه همسرش به دست بومیان اسیر شد؛ او نه سال و همسرش هفت سال را در اسارت گذراندند. کتاب در دههٔ ۱۸۷۰ در جرسی‌سیتی به هزینهٔ کلارک جانسون، پزشکی که داروی گیاهی «شربت خون سرخ‌پوستی» را می‌فروخت، منتشر شد و در واقع بخشی از تبلیغات همین دارو بود.

راوی در فصل‌های پیاپی از اسارت، شکنجه، زندگی در دهکدهٔ بومیان، «کیسهٔ اسرار»، شکار گاومیش، رقص‌ها و جشن‌ها، رفتن به جنگ، و سرانجام گریز و بازگشت سخن می‌گوید. چند فصل نیز «داستان خانم ایستمن» است که از زبان همسرش روایت می‌شود.

این کتاب نمونه‌ای از ژانر «روایت اسارت» است که در آمریکای قرن نوزدهم بسیار پرخواننده بود. باید روشن گفت که درستی ماجرا هرگز تأیید نشده، بسیاری از پژوهشگران آن را ساختگی یا به‌شدت اغراق‌آمیز می‌دانند، و تصویرش از بومیان آمریکا آکنده از کلیشه‌ها و دشمنی‌های رایج آن روزگار است. ارزش کتاب برای خوانندهٔ امروز بیشتر در همین است: سندی از اینکه آمریکاییان آن زمان مرز غربی و بومیان را چگونه تصور می‌کردند و این تصور چگونه به کار فروش کالا می‌آمد.

برای علاقه‌مندان تاریخ غرب آمریکا، ادبیات عامه‌پسند قرن نوزدهم و تاریخ بازنمایی بومیان آمریکا خواندنی است.