Somehow Good

ویلیام دو مورگان، سفالگر و هنرمند ویکتوریایی که در شصت‌سالگی رمان‌نویس شد، در «به‌هرحال خوب» (۱۹۰۸) داستانی دربارهٔ حافظه، هویت و دوستی ساخته است. ماجرا با بازگشت مردی از سفر آغاز می‌شود که هنگام سفر با «تیوب دو پنسی» لندن دچار حادثه‌ای برقی می‌شود و در خانه‌ای به نام «ویلای کراکاتوا» پناه می‌گیرد.

حافظهٔ او «پاک شده» است و خانواده‌ای که او را می‌پذیرند ناچار می‌شوند با غریبه‌ای زندگی کنند که هیچ‌کس نمی‌داند کیست. فصل‌ها عنوان‌های بلند و طنزآمیز دارند و رمان با پیچیدگی روابط، رازهای خانوادگی و خانه‌ای پر از شخصیت‌های دوست‌داشتنی پیش می‌رود.

رمان‌های دو مورگان با روایت آرام و پرجزئیات و طنز ملایمشان شناخته می‌شوند و به سنت دیکنز نزدیک‌اند. برای خوانندگانی که ادبیات انگلیسی آغاز سدهٔ بیستم و رمان‌های اجتماعی طولانی را دوست دارند مناسب است.