Stones of Venice [Introductions]

«سنگ‌های ونیز» شاهکار جان راسکین در نقد معماری است که نخستین جلدش در ۱۸۵۱ منتشر شد. این فایل اما همهٔ آن اثر سه‌جلدی نیست: راسکین در ۱۸۷۹ برای مسافرانی که در ونیز و ورونا اقامت داشتند «ویراست مسافران» را فراهم کرد و فصل‌های درآمدی کتاب را جداگانه به چاپ رساند. آنچه پیش روی شماست همین گزیده است.

کتاب با جملهٔ مشهوری آغاز می‌شود: از روزی که آدمی بر دریا فرمان راند، سه تخت بر ساحل آن برپا شده است — صور، ونیز و انگلستان. راسکین ونیز را شهری می‌بیند که عظمت و گناه و سقوطش باید برای انگلستان عبرت باشد. فصل‌ها به ترتیب از «معدن» (بنیاد سبک‌های معماری اروپا) و «تخت» (پیدایش شهر بر جزیره‌های تالاب) آغاز می‌شوند و به توصیف کلیسای جزیرهٔ تورچلو، کلیسای سن‌مارکو و کاخ دوج‌ها می‌رسند.

نثر راسکین آهنگین و پرتصویر است و توصیف او از نمای سن‌مارکو، که خواننده را گام به گام از کوچه‌های تنگ به میدان می‌برد، از پاره‌های نامدار نثر انگلیسی قرن نوزدهم است. او معماری را از اخلاق و ایمان سازندگانش جدا نمی‌داند و همین دیدگاه بر نسل‌های بعد، از ویلیام موریس تا جنبش هنرها و صنایع دستی، اثر گذاشت.

این کتاب برای دوستداران ونیز، تاریخ هنر و معماری، و خوانندگانی که نثر کلاسیک انگلیسی را دوست دارند خواندنی است؛ و همراهی خوب برای کسی که می‌خواهد پیش از دیدن ونیز، آن را از چشم یکی از پرشورترین ستایندگانش ببیند.