The Altar Fire

«آتش محراب» (The Altar Fire) را آرتور کریستوفر بنسون در ۱۹۰۷ نوشت؛ داستانی در قالب دفتر خاطرات دربارهٔ ذهنی بیمار و جان رنجور. بنسون در پیشگفتار می‌پذیرد که شاید کتاب را «بیمارگونه» بنامند، اما می‌گوید همان‌گونه که بیماری تن را دیگر پنهان نمی‌کنیم، رنج دل و جان را هم نباید انکار کرد.

نویسنده تصویر روح بیمار را در درون‌نگری، تردید دینی و تنهایی نشان می‌دهد و می‌کوشد خواننده را به همدلی با رنج پنهان فرا بخواند. ساختار دفتری روایت، نگاهی از درون به فکر و عاطفهٔ شخصیت می‌دهد.

کتاب آرام و تأمل‌برانگیز است و برای خوانندگان ادبیات ویکتوریایی و ادواردی، به‌ویژه آثار روان‌شناختی و دینی، جذاب است. بنسون، استاد کمبریج و نویسندهٔ متن سرود «سرزمین امید و شکوه»، در این اثر از سبک شخصی‌ترین جستارهای خود فاصله می‌گیرد.