The Autobiography of Benvenuto Cellini

«خودزندگی‌نامهٔ بنونوتو چلینی» را زرگر و پیکرتراش فلورانسی (۱۵۰۰ تا ۱۵۷۱) در سال‌های میانی سدهٔ شانزدهم نوشت و تا ۱۷۲۸ چاپ نشد. این کتاب از مشهورترین خاطرات در تاریخ ادبیات است. متن موجود ترجمهٔ جان آدینگتن سیموندز است که مقدمه و یادداشت‌هایی هم دارد و با یک سونت آغازین شروع می‌شود که در آن چلینی از سختی‌های زندگی‌اش می‌گوید.

چلینی در این کتاب از شاگردی نزد استادان زرگری، کار برای پاپ‌ها و دربار مدیچی و فرانسوای اول، ساختن مجسمه‌ها و قطعات زرین و ماجراهای خطرناک خود می‌گوید: دعواها، زندان، رقابت با هنرمندان دیگر و دشواری‌های ساختن مجسمهٔ برنزی پرسئوس. لحن او بی‌پروا، خودستا و گاه بسیار پرحرارت است.

علاقه‌مندان به رنسانس ایتالیا، تاریخ هنر و روایت‌های شخصی با خواندن این کتاب هم تصویری زنده از آن عصر می‌یابند و هم مردی را می‌شناسند که صداقت و لافزنی را درهم آمیخته است. بهتر است گفته‌های او را روایتی ذهنی خواند، نه تاریخی بی‌طرف.