The Bravo of Venice

«آدمکش ونیز» داستانی گوتیک و ماجراجویانه در ونیز دورهٔ دوک‌ها است. هاینریش چوکه، نویسندهٔ سوئیسی-آلمانی، آن را با نام «آبالینو، راهزن بزرگ» در ۱۷۹۳ منتشر کرد و اثر آن‌قدر مورد توجه قرار گرفت که به نمایش هم درآمد. متیو گرگوری لوئیس، نویسندهٔ «راهب»، متن را به انگلیسی برگرداند و در ۱۸۰۵ به نام «آدمکش ونیز» چاپ کرد.

داستان در شهری می‌گذرد که هراس از آدمکشان استخدامی، توطئه‌های درباری و عشق‌های ممنوع با هم گره خورده است. قهرمان داستان در دل این دنیای پرفریب بالا و پایین می‌شود و نویسنده خواننده را میان هراس، رمز و شگفتی رها می‌کند.

مقدمهٔ چاپ کاسل ۱۸۸۶ توضیح می‌دهد لوئیس مثل هوراس والپول با «قصر اوترانتو»، خود را فقط مترجم معرفی کرده است. رمان نمونه‌ای از ادبیات هراس و راهزنی‌های دوران رمانتیک است و برای کسانی که داستان‌های گوتیک، توطئهٔ ایتالیایی و پیوندهای ادبی آلمان و انگلستان را دوست دارند خواندنی است. برای شگفتی‌های آن بهتر است پایان را پیشاپیش نخوانید.