دربارهٔ این کتاب

آمبروزیو در مادرید موعظه می‌کند و شهر او را قدیس می‌داند. رمان نشان می‌دهد که آن پارسایی، محصول نیازمودن است — و وقتی وسوسه می‌رسد، هیچ‌چیز جلودارش نیست.

لوئیس این را در نوزده‌سالگی و در ده هفته نوشت. کتاب چنان جنجالی شد که او ناچار شد نسخه‌ای سانسورشده منتشر کند و تا پایان عمر «لوئیسِ راهب» صدایش کردند. برخلاف گوتیکِ رادکلیف که وحشت را در پایان توضیح می‌دهد، اینجا هیچ توضیح آرامش‌بخشی در کار نیست؛ همین، کتاب را به نقطهٔ عطف این ژانر بدل کرد.