Varney the Vampyre; or, The Feast of Blood

«وارنی خون‌آشام، یا ضیافت خون» از ۱۸۴۵ تا ۱۸۴۷ به صورت جزوه‌های هفتگی ارزان‌قیمت، معروف به «پنی دردفل»، به دست ناشر لندنی ادوارد لوید منتشر شد و سپس در ۱۸۴۷ در کتابی بیش از هشتصد صفحه‌ای گرد آمد. نویسنده‌اش با قطعیت روشن نیست؛ بیشتر پژوهشگران آن را کار جیمز مالکوم رایمر می‌دانند و برخی تامس پکت پرست را.

داستان در شبی طوفانی و پرتگرگ آغاز می‌شود: موجودی بلندقد و رنگ‌پریده با دندان‌هایی نیش‌مانند از پنجره به اتاق فلورا بنرورث وارد می‌شود و از گلویش خون می‌نوشد. خانوادهٔ بنرورث، که خود گرفتار تنگدستی و رازهای گذشته‌اند، در پی کشف هویت این موجود برمی‌آیند و بدگمانی‌ها به همسایهٔ مرموزشان، سر فرانسیس وارنی، می‌رسد.

بسیاری از عناصر آشنای ادبیات خون‌آشامی — نیش‌ها، ورود شبانه از پنجره، نیروی هیپنوتیزم، و خون‌آشامی که از وضع خود رنج می‌برد — پنجاه سال پیش از «دراکولا»ی برام استوکر در همین اثر شکل گرفتند.

رمانی بسیار بلند، پرشاخه و گاه تکراری که برای خوانندهٔ صبور علاقه‌مند به تاریخ ادبیات گوتیک و وحشت جذاب است؛ نثرش ملودراماتیک و پرهیجان است.